Posté le f√©vrier 27, 2008 dans Autour du prieur√© | Commentaires ferm√©s

√Ä 560 m d’altitude, sur un plateau dominant la vall√©e pyr√©n√©enne de la T√™t, le prieur√© de Marcevol est entour√© d’un paysage splendide : au sud, le Canigou √† l’ouest le Pic de Bau avec son antenne au nord le Roc del Mauro au pied duquel on retrouve les traces d‚Äôun habitat n√©olitihique . Ce paysage a √©t√© fa√ßonn√© depuis les mill√©naires par l‚Äôactivit√© de l‚Äôhomme. Aujourd‚Äôhui il n‚Äôest pas toujours facile d‚Äôen percevoir la trace Une √©tude du paysage aide √† rentrer dans l‚Äôhistoire de ce territoire.

Dans cet environnement pr√©serv√©, non-loin du prieur√©, le hameau de Marcevol a √©galement b√©n√©fici√© d’une restauration respectueuse. Aux quelques maisons encore debout s’en sont ajout√©es d’autres, construites en harmonie avec l’architecture du prieur√©. Avec sa chapelle du XI√®me si√®cle, c’est aujourd’hui un village plein de charme dont la visite compl√®te agr√©ablement celle du prieur√©.
Ch√™nes verts, maquis et vignes ‚Ķ Autour de Marcevol, hommes et nature se c√ītoient. Les associations qui oeuvrent √† la protection du site entretiennent r√©guli√®rement les chemins qui sont autant de sentiers de promenade. L’association des amis du Monastir de Marcevol a r√©alis√© un Guide de terrain pour une balade de d√©couverte proposant 8 points d’observation du paysage r√©partis sur un trac√© de 4 km.

Documents à télécharger

> Guide de terrain / clic droit sur une image et « enregistrer sous »
> √Čtude du paysage / .doc

Posté le f√©vrier 18, 2008 dans Histoire du prieur√© | Commentaires ferm√©s

la restauration du prieuré

La magnifique restauration du prieur√© de Marcevol ne doit pas nous faire oublier qu‚Äôil a failli dispara√ģtre. Longtemps oubli√© des hommes, apr√®s sa fondation au XII√®me si√®cle par les chanoines du Saint-S√©pulcre, il √©tait tomb√© en ruines au fil du temps. Jusqu‚Äô√† l‚Äôarriv√©e, dans les ann√©es 1970, d‚Äôhommes et de femmes venus de Paris, de Bordeaux, de Toulouse, de Clermont et d‚Äôailleurs, qui se sont √©mus de l‚Äôabandon de ce patrimoine en p√©ril. Ils n‚Äôavaient pas de moyens, leur seule force √©tait leur nombre et l‚Äôaide de quelques professionnels et architectes b√©n√©voles. Ensuite seulement sont venues les aides publiques et le soutien des Monuments Historiques. Pendant une trentaine d‚Äôann√©es, les amoureux de Marcevol n‚Äôont pas m√©nag√© leur peine pour d√©gager les ronces, comprendre l‚Äôesprit du lieu et reb√Ętir les vieilles pierres.
L‚Äôassociation cr√©√©e en 1971 est devenue en 2002 une Fondation reconnue d‚Äôutilit√© publique, pour mieux assurer son avenir et sa protection. Elle continue √† mener des recherches sur l‚Äô√©tude du B√Ęti et sa pr√©servation architecturale.
Et c‚Äôest gr√Ęce √† cette Fondation, √† ses efforts pour faire d√©couvrir ce joyau du patrimoine au public, √† la qualit√© des concerts et des expositions qu‚Äôelle organise, que continue √† vivre ce haut lieu d‚Äôart et d‚Äôhistoire ‚Ķ

Cliquez sur les photos pour agrandir

avanttoit09henri-berger-brouette.jpgescalierdallesanstoit

> Voir toutes les photos de la restauration

Posté le f√©vrier 14, 2008 dans 2007, Archives, Expositions | Commentaires ferm√©s

Exposition de reproductions de documents anciens prêtés par La Bibliothèque sévillane (Espagne)

affiche.jpgL’Histoire de l’√Čcriture est intimement li√©e √† celle de l’Humanit√©. Bien que le concept actuel de l’√©criture n’apparaisse qu’au IV√®me mill√©naire avant notre √®re, l’√©criture comme premi√®re activit√© intellectuelle voit le jour vers 30 000 ans avant J√©sus-Christ avec les signes primitifs au Pal√©olithique.

Ainsi, l’√©criture appara√ģt dans une civilisation o√Ļ l’Homme est s√©dentaire et pratique le commerce. Mais la limiter √† ce fait serait r√©ducteur ; en effet, l’√©criture permet d√©j√† de signifier des donn√©es plus abstraites, telles que les premiers concepts ou les premi√®res croyances.

Cette exposition fut un voyage tridimensionnel √† travers l’√Čcriture, depuis 2060 avant notre √®re jusqu’au XIX √®me si√®cle.

Le premier voyage fut temporel : par le biais de ces manuscrits, l’image devient la fid√®le compagne de l’√©criture, par-del√† les √Ęges.

Le second voyage fut spatial, à travers le monde entier : des Amériques à la Chine en passant par la Méditerranée.

Le troisi√®me voyage fut d’ordre th√©matique avec la pr√©sentation de contrats de commerce, de calendriers, de plans de ville, de pages du Coran et de la Torah, de trait√©s de magie noire et d’alchimie, de textes philosophiques …

Ce qui fit l’unit√© de cette exposition, c’est sa diversit√©. Un grand voyage dans le temps et l’espace qui permit de saisir l’individualit√© de chaque √™tre humain, de chaque civilisation, sur le fond universel de l’√©criture.

1 – Shulgi, roi d’Ur (2094-2057 av. J.C.).

√Čcriture cun√©iforme sum√©rienne.

Re√ßu pour une livraison d’orge.

Argile, daté à Lagash, le neuvième mois du 35è anniversaire de Shulgi (2060 av. J.C.)

2 – Partie inf√©rieure d’une sculpture √©gyptienne en pierre calcaire repr√©sentant un scarab√©e .
3 – Page du Coran.

√Čcriture coufique.IX√® si√®cle.

4 – Lettrine du Graduale-Antiphonarium de St Denis de Bamberg.

Début XIIè siècle.

5 РJésus Christ.

Enluminure et notation d’Italie centrale.

XIIè siècle.

6 – Torah.

Manuscrit en hébreu, probablement espagnol.

Lettrines dorées et enluminées.

XIIè siècle.

7 РManuscrit liturgique arménien enluminé.

XIVè siècle.

8 – Val√®re Maxime : Factorum et dictorum…

Manuscrit italien, entre 1350 et 1380.

Cet exemplaire appartenait au Coll√®ge Augustin de St Ruf de Montpellier. Lettrine repr√©sentant l’auteur.

9 РTite-Live : Décades.

Imprimé par Ioannes Vercellensis, à Trèves, en 1485.

Lettrine enluminée à la main avec de motifs végétaux.

10 – Attestation de ¬ę propret√© du sang ¬Ľ

Par demande d’un Grenadin nomm√© Francisco Pardales.

Manuscrit daté du 24 juin 1558.

11 – Calendrier en bois Holz an f√ľssen.

Allemagne, 1579.

12 – Codex Mendoza : fac-simil√© de l’original appartenant √† la Bodleian Library. Vendeur dans un march√© azt√®que.

XVIè siècle.

13 – Codex Mendoza : fac-simil√© de l’original appartenant √† la Bodleian Library.

Plan all√©gorique de Tenochtitlan, capitale de l’empire azt√®que.

XVIè siècle.

14 – Enluminure indienne d’influence mongole.

XVIè siècle.

15 – Livre de chŇďur byzantin avec notation ekphon√©tique.

Décoré avec des dessins à la plume.

XVIè siècle.

16 – Tetragrammaton.

Traité sacrilège de magie noire, ayant probablement appartenu à John Dee. Angleterre, vers 1600.

17 – Christopher Von Hirschenberg : Underricht etlicher Regeln …

Manuscrit

Trait√© d’alchimie √©crit pour l’empereur Rodolphe II.

18 – Torah.

Manuscrit hébreu sur parchemin roulé.

XVIIè siècle.

20 – Calligraphie turque.

XVIIè ou XVIIIè siècle.

21 – Manuscrit chamanique na-khi.

XVIIè / XVIIIè siècles.

En haut, √©criture hua-ll√ľ .

En bas, écriture pictographique na-khi.

Groupe de c√©r√©monies har-la-ll√ľ-k’√ī, pour ceux qui se sont suicid√©s ou qui sont morts accidentellement ou de mort violente.

22 – Manuscrits na-khi.

En haut, couverture enlumin√©e de c√©r√©monies har-la-ll√ľ-k’√ī, pour ceux qui se sont suicid√©s ou qui sont morts accidentellement ou de mort violente.

En bas, écrityure syllabique ggo-ba.

XVIIIè siècle.

23 – Rouleau de tissu peint na-khi.

Repr√©sentation des √©tapes ou ¬ę niveaux ¬Ľ du paradis.

XVIIIè siècle.

24 РManuscrit népalais sur feuilles de palmier.

XVIIIè siècle, dans le style du XIIè siècle.

25 РManuscrit toba (battak, Indonésie).

Ecorce d’arbre.

XVIIIè siècle ?

26 РCalendrier persan en cuir doré.

XVIIIè siècle ?

27 РManuscrit persan enluminé.

Image représentant un sage.

XVIIIè siècle ?

28 – Manuscrit boudhiste siamois, avec enluminures.

XIXè siècle.

30 – Manuscrit siamois.

Traité magique avec enluminures.

XIXè siècle.

31 – Manuscrit siamois.

Trait√© d’√©levage de chevaux, avec enluminures.

XIXè siècle.

32 – Manuscrit indien sur feuilles de palmier.

XIXè siècle.

33 – Brasseur de Bourgbourg (et autres auteurs).

Documents américanistes du XIXè siècle.

Ce dessin repr√©sente le bapt√™me d’un Mexicain par un missionnaire espagnol.


> Visiter la galerie de l’exposition

Posté le f√©vrier 12, 2008 dans Polski | Commentaires ferm√©s

Klasztor(przeorat*) w Marcevol znajduje sie na wysokosci 560 m nad poziomem morza na granitowym plaskowyzu w dolinie rzeki Tet. Ten wspanialy punkt widokowy pozwala ogladac od p√≥lnocy – skale Roc del Maure (775 m); od zachodu ‚Äď szczyt Pic de Bau (1025 m); od poludnia mityczna g√≥re Katalonczyk√≥w: Canigou (2785 m). Nieopodal klasztoru znajduje sie mala osada Marcevol nad kt√≥ra g√≥ruje kosciolek z XI-tego wieku, Nostra Senyora de las Gradas.

Relikty przeszlosci, takie jak dolmen i pozostalosci domostw (oppidum) swiadcza o obecnosci czlowieka juz od neolitu (4 000 lat przed Chrystusem). Slady upraw tarasowych, szlaków pasterskich, wiecznie zielone deby, kolczaste zarosla makia i winnice charakteryzuja teren gminy Arboussols, do której od roku 1822 przylaczona jest osada Marcevol.

Klasztor(przeorat*) zbudowany zostal przez ksiezy kanonik√≥w* Bozogrobc√≥w w 12‚Äďtym wieku. W 1129 roku biskup Elne sporzadzil akt darowizny kosci√≥lka Nostra Senyora de las Gradas i okolicznych przyleglosci na rzecz tego zakonu, kt√≥ry przestrzegal reguly* swietego Augustyna.

Zakon ten zostal zalozony w 1099 roku po zdobyciu Jerozolimy przez krzyzowców by stac na strazy grobu Chrystusa . Rozprzestrzenil sie on szybko w calej Europie gdzie otrzymal liczne darowizny. Marcevol byl jednym z tych osrodkow od 1129 do 1484 roku w ktorym to zostal rozwiazany przez papieza.

W 1484 roku budowla przechodzi pod opieke ksiezy zgromadzonych w wspolnocie parafii Vinça. W apsydzie* powstaje i zostaje zainstalowane retabulum* poswiecone Najswietszej Pannie.
Ksieza poswiecaja sie organizowaniu pielgrzymek i odpustów maryjnych. Stara tradycja opowiada o matce jednego z papiezy dzieki ktorej wydarzyl sie tu cud w czasie jej pielgrzymki do Compostelle. Szczatki jej maja podobno byc pochowane w kosciele parafialnym. Marcevol staje sie wówczas celem pielgrzymek przyciagajacym setki patników przybywajacych w nadziei na uzyskanie odpustu. Ta odpustowa pielgrzymka jest najbardziej znana pielgrzymka w regionie Conflent, a 3 maja w Marcevol zawsze odprawia sie msze swieta.

W okresie Rewolucji klasztor, jako majatek narodowy, zostaje sprzedany i przeksztalcony w gospodarstwo rolne. Budowle ucierpia wskutek braku konserwacji. W latach 70-tych aby uratowac klasztor przed ruina ekipy wolontariuszy organizuja sie w Stowarzyszenie Monastyru Marcevol majace na celu przeksztalcenia klasztoru w osrodek otwarty na glówne wspolczesnie kierunki duchowe, artystyczne i terapeutyczne. W 2001 roku stowarzyszenie staje sie Fundacja klasztoru Marcevol, uznana za fundacje uzytecznosci publicznej i kontynuuje swoja misje: konserwacje zabytku, umozliwienie zwiedzania, przyjmowanie grup, w tym dydaktycznych grup szkolnych i organizowanie imprez artystycznych.

Architektura

Fasada skierowana na strone zachodnia jest typowa dla epoki romanskiej XII-tego wieku: zbudowana z lamanego, doskonale ociosanego i dobranego kamienia granitowego sprawia wrazenie struktury jednolitej.

Portal zostal wykonany z rózowego marmuru z kamieniolomu Villefranche-de-Conflent. Dwa inne odcienie zostaly uzyte do budowy tympanonu* i nadproza*.
Sklada sie z archiwolty* o kilku lukach zwienczonych zabkowanym ornamentem. Ten wspiera sie z obu stron skrzydel na pilastrach. Luk portalu wspiera sie czesciowo na tympanonie* nad drzwiami. Obydwa skrzydla drzwi sa bogato ozdobione okuciami typowymi dla katalonskiego rzemiosla. Zelazne plytki wkute w drewno odgrywaja role obronna i dekoracyjna.
Okno, równiez wykonane z rózowego marmuru, powtarza krzywizny portalu*. Z lewej strony portalu widoczne sa dwie tablice z rózowego marmuru. Sa to epitafia dwóch przeorów zakonu zmarlych w 12-tym wieku.

Sciana dzwonnicy jest przesunieta w prawa strone, co swiadczy niewatpliwie o rekonstrukcji dokonanej po trzesieniu ziemi w 1428 roku.
Obecne drzwi wejsciowe wbudowane sa w fasade o róznorodnych watkach w ukladzie kamieni: na rybi ogon, prosty, anarchiczny. Otwory strzelnicze i machikul swiadcza o przeznaczeniu obronnym tego szanca wzniesionego prawdopodobnie w 14-tym wieku na zadanie króla Aragonii.

Wirydarz : Pozostalosci murów i wsporników na poludniowej scianie kosciola, jedyne jakie sie zachowaly, swiadcza o jego obecnosci w XV-tym wieku.
Wtedy to mieszkancy Arboussols przybywaja tutaj by zlozyc przysiege nowemu przeorowi zakonu.

Kosciól : zbudowany pomiedzy rokiem 1129 i 1160, jest typu romanskiego. Do poczatku XI-tego wieku koscioly mialy drewniane wiezby dachowe. Po roku tysiecznym, w celu ochrony przed pozarami do budowy sklepien naw kosciolów zaczeto systematycznie stosowac kamien. Sklepienie pelnolukowe staje sie sklepieniem typowym dla okresu romanskiego.
Kosciól Swietej Marii z Marcevol sklada sie z trzech naw. Nawa glówna, zwienczona sklepieniem pelnolukowym otwiera sie od zachodu portalem z rózowego marmuru, a zamyka sie od wschodu apsyda. Boczna nawa poludniowa, nizsza, tworzy pólsklepienie opierajace sie o nawe glówna.
Boczna nawa pólnocna reprezentuje inny rodzaj architektury. Niewatpliwie zostala zrekonstruowana w wyniku trzesienia ziemi w 1428 roku.
Sciany byly pokryte freskami. W malej apsydzie* zachowal sie jeden, przedstawiajacy Chrystusa Wszechstw√≥rce (Pantocrator, z greki pantos: ‚Äěwszystko‚ÄĚ i crator: ‚Äětw√≥rca‚ÄĚ).
Scena przedstawia Chrystusa otoczonego aniolami, zasiadajacego w pelnym majestacie na tronie, w mandorli (romb). Prawa reka blogoslawi, w lewej dzierzy Pismo Swiete. Po obu stronach przedstawione sa dwie litery greckiego alfabetu: alfa i omega, odwolujace sie do tekstu Apokalipsy: ‚ÄěJestem alfa i omega, poczatkiem i koncem, tym kt√≥ry jest, byl i przychodzi, Wszechmogacym‚ÄĚ.

Cud workow z maka

Legenda opowiada ze matka nastepcy swietego Piotra na tronie papieskim zostala pochowana w Marcevol. Oto ta opowiesc:
Pielgrzymujac do Saint-Jacques-de-Compostelle, staruszka zbacza w strone Marcevol. Wyczepana droga, ustaje na gorskiej sciezce, a tu nadciaga burza. Wiesniak z Marcevol podaza z Vinça z osiolkiem niosacym worki maki, swiezo zmilonej w pobliskim mlynie. Lituje sie nad staruszka i zabiera ja do osady pozostawjac cenna make. Nadchodzi noc, bija pioruny. Staruszka mowi mu ,by sie nie obawial o swoja make. Rzeczywiscie nastepnego dnia ,gdy wiesniak biegnie po nia , maka jest sucha, nietknieta przez ulewny deszcz. Niestety gdy powraca staruszka juz nie zyje. Urzadzono jej uroczysty pogrzeb a cialo zlozono pod oltarzem kosciolka Notre-dame-de-las-Grades.

Posté le f√©vrier 12, 2008 dans Nederlander | Commentaires ferm√©s

De priorij van Marcevol bevindt zich op een hoogvlakte (560m) boven de vallei van de rivier de Tet. Het landschap is prachtig: in het noorden de Roc del Maure (775m), in het westen de Pic de Bau (1025m) en in het zuiden de mythische bergtop van de Catalanen: de Pic du Canigou (2785m). Vlakbij de priorij ligt de kapel van Nostra Senyora de las Grades uit de 11de eeuw.

Overblijfselen zoals een dolmen (hunnebed) en een burcht getuigen ervan dat er vanaf het Neolithicum (4000 jaar v.J.C.) mensen hebben gewoond. Sporen van terrascultuur, landelijke paden, steeneiken, garrigue en wijngaarden tekenen het landschap rondom de gemeente Arboussols, waarvan het gehucht Marcevol sinds 1822 deel uit maakt.
De priorij is in de 12de eeuw door de kanunnikken van St.Sépulcre gebouwd. In 1129 schonk de bisschop van Elne hen het kerkje van Nostra Senyora de las Grades, evenals de bijgebouwen er omheen. Het waren reguliere kanunnikken die volgens de regels van St.Augustinus leefden.

De orde van St.Sépulcre is in 1099 gesticht na de verovering van Jerusalem door de kruisvaarders, om over het graf van Christus te waken. Zij heeft zich snel verspreid over heel Europa, waar zij goederen en schenkingen ontving. Marcevol was één van haar vestigingen van 1129 tot 1484, toen de orde door de paus werd ontbonden.

In 1484 viel het gebouw onder de bescherming van priesters, verenigd in een broederschap, die de parochie van Vinca bedienden. In die tijd werd in de absis een aan de Maagd Maria gewijde retabel geplaatst. Deze broederschap ging zich wijden aan de verering van de Maagd Maria. Een oude legende vertelt over een wonder dat de moeder van een paus betreft. Zij zou, op weg naar Compostelle, zijn begraven in de parochiekerk. Marcevol werd toen een plaats die honderden bedevaartgangers aantrok in de hoop op gunsten of vergiffenis. Dit pardon is de bekendste van de Conflent en nu nog wordt er elk jaar op 3 mei een mis in Marcevol opgedragen.

Tijdens de Revolutie werd de priorij verkocht als nationaal bezit en ontwikkelde zij zich tot het middelpunt van een groot lanbouwbedrijf. De gebouwen raakten in verval en pas in de jaren ‚Äė70 van de vorige eeuw werd een belangenloze Vereniging van het Monastir van Marcevol opgericht om de priorij te redden. Zij maakten van de priorij een oord dat openstond voor grote spirituele, artistieke en therapeutische stromingen van de huidige samenleving. In 2001 werd deze vereniging de Fondation du Prieur√© de Marcevol, een instelling van algemeen erkend belang en sindsdien vervolgt zij haar taak om groepen te huisvesten en om bezoekers, schoolreisjes en culturele manifestaties te ontvangen.

Architectuur

De voorgevel ligt op het westen en is een typisch voorbeeld van de romaanse bouwkunst uit de 12de eeuw: hij is samengesteld uit perfect bewerkte granietstenen en door zijn gladde oppervlakte komen de verschillende gebruikte materialen goed uit.

Het portaal is van roze marmer uit de steengroeve van Villefranche-de-Conflent. Twee andere kleuren marmer zijn gebruikt voor de koppelbalk en de timpaan .
Hij bestaat uit een archivolt verdeeld over meerdere booglijsten , onderstreept door een rand tandraderwerk . In het midden opent zich de deur, waarvan de koppelbalk en de timpaan zijn gebarsten. De twee vleugels zijn rijkelijk versierd met typisch catalaanse ijzeren scharnieren, en hun symmetrisch geplaatste spiralen versterken en versieren de deur.

Het raam van roze marmer herhaalt in het klein de opbouw van het portaal. De voorgevel is prachtig door de perfecte inlassing van deze twee marmeren werkstukken in de stenen muur. Twee roze marmeren platen met inscripties in de muur zijn de graven van twee in de 12de eeuw overleden priors.

De klokketoren-muur is naar rechts geplaatst, wat waarschijnlijk wijst op herbouw na de aardbeving van 1428.
Rechts van de kerk is de huidige ingang van de priorij. De muur is van verschillende soorten steenverbanden opgebouwd: in regelmatig en soms anarchistisch visgraatdessin . Schietgaten en een loggia duiden op de verdedigende functie van deze wal, die waarschijnlijk in de 14de eeuw in opdracht van de koning van Aragon is gebouwd.

De clausuur : op de binnenplaats getuigen kraagstenen in de muur van de kerk en een lage muur van het bestaan van een kloostergalerij waarvan niets meer over is.
Haar bestaan is echter in de 15de eeuw bewezen toen de inwoners van Arboussol de eed kwamen afleggen aan de nieuwe prior van de gemeente.

De romaanse kerk is tussen 1129 en 1160 gebouwd. Tot aan het begin van de 11de eeuw was het merendeel van de kerken van hout. Daarna werd het kerkschip systematisch bedekt met een stenen gewelf, die één van de kenmerken van de romaanse architectuur werd.
Sainte Marie van Marcevol bestaat uit drie schepen. Het middenschip, bedekt met een rondboog als gewelf, geeft in het oosten toegang tot de absis. Het zuidelijke zijschip is minder hoog en heeft een gewelf van een kwart cirkel die steunt op het kerkschip; het noordelijke zijschip toont een andere bouwstijl en is zonder twijfel na de aardbeving van 1428 herbouwd.
Een grote muurschildering bedekte het hele bouwwerk. Sporen daarvan zijn nog op de zuidelijke absiskapel te zien: de Christus Pantocrator (uit het grieks pantos: ‚Äúalles‚ÄĚ en crator: ‚Äúschepper‚ÄĚ). De afbeelding laat Christus omringd door engelen zien, koninklijk gezeten in een mandorla .Hij zegent met zijn rechterhand en in zijn linker hand houdt hij het Heilige Schrift vast. Aan weerskanten staan twee griekse letters: alfa en omega, die naar een tekst van de Apocalyps verwijzen: ‚ÄúIk ben alfa en omega, het begin en het einde, degene die is, die was en die komen zal, de Almachtige‚ÄĚ.

Het wonder van het meel

Volgens een legende zou de moeder van de directe opvolger van de heilige Petrus in Marcevol begraven zijn.. Hier volgt het verhaal:

Op weg naar Saint-Jacques-de-Compostelle liep de oude vrouw omhoog naar Marcevol, alwaar zij vermoeid stopte toen er een storm dreigde.Een man uit Marcevol kwam vanuit Vinça met een ezel met een zak meel op zijn rug. Hij legde de zak neer en liet de oude dame opstijgen. De nacht viel en een onweer barstte los. Het oude vrouwtje zei hem zich geen zorgen te maken over zijn zak meel. Toen de boer de volgende dag de zak kwam halen was het meel daadwerkelijk nog droog. Teruggekomen in het dorp bleek de oude dame overleden. En na een plechtige begrafenis werd haar lichaam onder het altaar van Notre-Dame-de-las-Gradas begraven.

Posté le f√©vrier 12, 2008 dans Italiano | Commentaires ferm√©s

Il priorato di Marcèvol si trova a 560 metri di altezza su una pianura che domina la valle della Tet. Il paesaggio è meraviglioso: a nord il Roc del Maure (775 m), ad ovest il Pic de Bau (1025 m), a sud la mitica vetta dei Catalani: il picco del Canigou (2785 m). A pochi passi dal priorato, la cappella di Nostra Senyora de las Grades, del XI secolo, domina la piccola frazione.

Alcune vestigia come un dolmen e un oppido testimoniano la presenza dell’uomo dal neolitico (4000 anni a.C.). Tracce di coltivazioni a terrazze, di percorsi di pastori, il leccio, la gariga, la vigna delimitano il territorio del comune di Arboussols del quale, dal 1822, fa parte la frazione di Marc√®vol.

Il priorato √® stato edificato nel XII secolo dai canonici del Santo Sepolcro. Nel 1129, il vescovo di Elne ha donato loro la chiesetta di Nostra Senyora de las Gradas ed i terreni annessi. Sono canonici regolari che seguono la regola di Sant’Agostino.

L’ordine del Santo Sepolcro √® stato fondato nel 1099, dopo la conquista di Gerusalemme in seguito alle crociate per avere il controllo della tomba di Cristo; si estese rapidamente in Europa dove ricevette beni e donazioni. Dal 1129 al 1484, anno in cui l’ordine fu sciolto dal papa, Marc√®vol √® stata una sua sede. Nel 1484, l’edificio passa sotto l’egida dei sacerdoti, raggruppati in comunit√†, della parrocchia di Vin√ßa. A quell’epoca, viene installato nell’abside un retablo consacrato alla Vergine. Questa comunit√† si unisce all’organizzazione delle indulgenze chieste alla Vergine. Una vecchia tradizione associa ad un miracolo la madre di un papa, in cammino verso Compostela, che sarebbe sepolta nella chiesta parrocchiale. Marc√®vol diventa quindi un luogo che attira centinaia di pellegrini che sperano di ottenere grazie o indulgenze. Questa indulgenza √® la pi√Ļ celebre del Conflent ed ogni anno, il 3 maggio, si celebra una messa a Marc√®vol.

Durante la Rivoluzione, il priorato viene venduto come Bene Nazionale. Diventa il centro di una grande azienda agricola. Gli edifici non vengono pi√Ļ sottoposti a manutenzione. Negli anni ‚Äė70, per salvare il priorato dalla rovina, cantieri volontari si organizzano nell’Associazione del Monastero di Marcevol e fanno del priorato un luogo di accoglienza aperto alle grandi correnti spirituali, artistiche e terapeutiche della societ√†. Nel 2001, l’associazione diventa Fondazione del priorato Marcevol a cui viene riconosciuto il ruolo di pubblica utilit√† e continua la sua vocazione di accoglienza, alloggio di gruppi, soggiorni di scolaresche e manifestazioni culturali.

Architecttura

La facciata √® rivolta ad ovest. E’ tipica dell’arte romanica del XII secolo: realizzata con pietre granitiche perfettamente tagliate ed assemblate, valorizza i diversi materiali di cui √® costituita.

Il portone √® in marmo rosa della cava di Villefranche-de-Conflent. Per l’architrave ed il timpano , √® stato usato del marmo di altri due colori. E’ formato da un archivolto , diviso in diverse modanature , sottolineato da una fascia di denti d’ingranaggio . Al centro, si apre la porta con l’architrave ed il timpano tagliati. I due battenti sono ampiamente decorati con bandelle tipiche dell’arte del ferro catalana. Con le loro spirali disposte simmetricamente, riportate ed inchiodate nel legno, rinforzano e decorano la porta.

La finestra, in marmo rosa, riprende in piccolo la composizione del portone. La bellezza della facciata sta nella perfetta inclusione delle due opere in marmo nel muro di pietre.
Sul muro, due lastre in marmo rosa, con le iscrizioni, rappresentano le tombe di due priori morti nel XII secolo.

Il campanile √® spostato verso destra, il che indica probabilmente una ricostruzione a seguito del terremoto del 1428. A destra della chiesa, l’attuale porta d’entrata del priorato √® incassata in un muro di diversi tipi di apparecchiatura: a lisca di pesce , regolare, a volte anarchico. Alcune feritoie ed una bertesca testimoniano la vocazione difensiva di questo bastione verosimilmente edificato nel XIV secolo, su richiesta del re di Aragona.

Il chiostro : all’interno della corte, i beccatelli presenti sulla parete sud della chiesa e le fondamenta di un muro con tettuccio convesso indicano l’esistenza di una galleria del chiostro di cui non rimane nulla. Tuttavia, la sua presenza √® testimoniata nel XV secolo, quando gli abitanti di Arboussols vengono a prestare giuramento al nuovo priore della comunit√†.

La chiesa romana √® eretta tra il 1129 ed il 1160. Fino all’inizio del XI secolo, le chiese erano per lo pi√Ļ squadrate. Dopo l’anno mille, la navata delle chiese viene sistematicamente coperta con una volta in pietra che diventa una delle caratteristiche dell’architettura romanica.
Santa Maria di Marc√®vol √® formata da tre navate. La navata centrale, coperta da una volta a tutto sesto, si apre ad est sull’abside. La navata laterale sud, meno alta, forma una volta a quarto di cerchio che poggia sulla navata; la navata nord, di diversa architettura, √® stata probabilmente ricostruita dopo il terremoto del 1428.
Un’ampia decorazione murale composta di pitture rivestiva tutta l’architettura. L’absidiola sud ne ha conservato traccia e rappresenta il Cristo Pantocratore (dal greco pantos: ‚Äútutto‚ÄĚ, e crator: ‚Äúcreatore‚ÄĚ).
La scena comprende il Cristo circondato dagli angeli, assiso in maest√†, in una mandorla . Benedice con la mano destra mentre nella mano sinistra tiene le Sante Scritture. Da una parte e dall’altra, sono raffigurate due lettere dell’alfabeto greco, l’alfa e l’omega, che rimandano ad un testo dell’Apocalisse: ‚ÄúIo sono l’alfa e l’omega, l’inizio e la fine, colui che √®, che era e che sar√†, l’Onnipotente‚ÄĚ.

Il miracolo della farina

La leggenda vuole che la madre dell’immediato successore di San Pietro sia stata seppellita a Marc√®vol. Ecco la storia: La vecchia donna, andando a San Giacomo di Compostela, sale a Marc√®vol. Durante la salita si ferma, stanca, mentre minaccia un temporale. Un uomo di Marc√®vol risale da Vin√ßa con un’asina che porta un sacco di farina che egli ha appena macinato al mulino. Posa il sacco e fa salire la vecchia donna. Arriva la sera, i tuoni brontolano, scoppia il temporale. La vecchia gli dice di non preoccuparsi per il sacco. Effettivamente la farina era secca quando il contadino corse a cercarla l’indomani, ma, quando ritorn√≤, la vecchia signora era morta. Dopo i funerali solenni, il suo corpo fu deposto sotto l’altare di Notre-Dame-de-las-Grada

« Page pr√©c√©dentePage suivante »