Posté le février 27, 2008 dans Français | Commentaires fermés

Promenade et histoire

Le prieuré de Marcevol se trouve à 560 mètres d’altitude sur un plateau dominant la vallée de la Têt. Le paysage est splendide : au nord, le Roc del Maure (775 m), à l’ouest le Pic de Bau (1025 m), au sud, le sommet mythique des Catalans : le pic du Canigou (2785 m). À quelques pas du prieuré, la chapelle de Nostra Senyora de les Grades, du XIe siècle, domine le petit hameau.
Des vestiges tels un dolmen et un oppidum témoignent d’une occupation humaine dès le néolithique (4 000 ans avant Jésus Christ). Des traces de cultures en terrasses, de chemins pastoraux, le chêne vert, le maquis, la vigne marquent le territoire de la commune d’Arboussols à laquelle le hameau de Marcevol est rattaché depuis 1822.
Le prieuréPrieuré : généralement, petit monastère dépendant d’une abbaye et dirigé par un prieur. Le prieuré de Marcevol dépendait de Sainte-Anne de Barcelone. a été bâti au 12e siècle par les chanoinesChanoine régulier: prêtre ayant à la fois une vie cloîtrée dans un monastère et une charge pastorale de fidèles. Du Saint-Sépulcre
. En 1129, l’évêque d’Elne a fait donation de la petite église de Nostra Senyora de las Gradas ainsi que des dépendances alentour, à leur ordre.

Ce sont des chanoines réguliers suivant la RègleRègle : code de vie des moines, qu’ils doivent respecter en tout.
Les bénédictins suivent la Règle de Saint Benoît, les chanoines réguliers celle de Saint Augustin.
de saint Augustin.
L’ordre du Saint-Sépulcre a été fondé en 1099, après la conquête de Jérusalem par les croisés afin de veiller sur le tombeau du Christ ; il s’étendit rapidement en Europe, où il reçut biens et donations. Marcevol a été un de ses établissements de 1129 à 1484, année où l’ordre fut dissous par le pape.

En 1484, l’édifice passe sous l’égide des prêtres, groupés en communauté, qui desservent la paroisse de Vinçà. À cette époque, un retable consacré à la Vierge est installé dans l’abside. Cette communauté va également s’attacher à l’organisation des pardonsPardon : pèlerinage. à la Vierge. Une vieille tradition associe à un miracle la mère d’un pape, en marche vers Compostelle, qui serait ensevelie dans l’église paroissiale. Marcevol devient alors un lieu attirant des centaines de pèlerins dans l’espoir d’obtenir des grâces ou des indulgences. Ce pardon est le plus célèbre du Conflent et chaque 3 mai, on célèbre toujours une messe à Marcevol.
À la Révolution, le prieuré est vendu comme Bien national. Il devient le centre d’une grande exploitation agricole. Les bâtiments vont souffrir d’un manque d’entretien. Dans les années 1970, pour sauver le prieuré des ruines, des chantiers bénévoles s’organisent en Association du Monastir de Marcevol et font du prieuré un lieu d’accueil ouvert aux grandes tendances spirituelles, artistiques et thérapeutiques de la société. En 2001, l’association devient Fondation du Prieuré de Marcevol, reconnue d’utilité publique et poursuit sa vocation d’accueil du public, d’hébergements pour groupes, séjours scolaires et manifestations culturelles.

Architecture

La façade regarde vers l’ouest. Elle est typique de l’art roman du XIIe siècle : constituée de pierres granitiques parfaitement taillées et assemblées, elle joue de son caractère lisse qui met en valeur les matériaux différents qui la composent.

Le portail est en marbre rose de la carrière de Villefranche-de-Conflent. Deux autres teintes de marbre ont été
utilisées pour le linteauLinteau :
pièce de bois ou de pierre qui forme la partie
supérieure d’une baie (porte ou fenêtre).
et le tympan. Tympan :
espace en forme de demi-cercle situé entre
le linteau et l’archivolte d’un portail..
Il est composé d’une archivolteArchivolte :
ensemble des arcs concentriques qui franchissent une baie.
, divisée en plusieurs voussuresVoussure :
un des arcs composant l’archivolte.
, soulignée d’un bande de dents d’engrenageDent d’engrenage :
motif décoratif formé d’une rangée de pierres posées à 45° du parement,
formant une succession d’arêtes et de redans.
. Au centre, s’ouvre la porte, dont le linteau et le tympan sont fendus. Les deux vantaux sont largement décorés de penturesPenture :
pièce de fer servant à assembler ou renforcer
les éléments d’un vantail ou d’un volet en bois.
typiques de l’art du fer catalan. Avec leurs spirales disposées de façon symétrique, rapportées et clouées dans le bois, elles renforcent et décorent la porte.

La fenêtre, elle aussi en marbre rose, reprend en petit la composition du portail. La beauté de la façade tient à l’inclusion parfaite des deux ouvrages en marbre dans le mur de pierres qu’on dirait dorées.
Sur le mur, deux plaques de marbre rose, avec des inscriptions. Ce sont les tombes de deux prieurs de la communauté, morts au XIIe siècle.

Le clocher-mur est décalé vers la droite, témoignant sans doute d’une reconstruction après le tremblement de terre de 1428.
À droite de l’église, la porte d’entrée actuelle du Prieuré est incrustée dans un mur de plusieurs types d’appareillage : en arêtes de poissonArête de poisson (appareil en) :
manière de disposer des pierres plates
ou des galets par rangées obliques
de sens alternés ; dit aussi
appareil en épi.
, régulier, parfois anarchique. Des meurtrières et une bretècheBretèche :
petite fortification en encorbellement pour défendre une porte,
ou un point particulier d’un édifice
. témoignent de la vocation défensive de ce rempart édifié vraisemblablement au XIVe siècle, à la demande du roi d’Aragon.

Le cloîtreCloître :
lieu clos situé au centre d’un monastère,
et distribuant généralement les bâtiments (église, réfectoire, dortoir, etc) ;
se compose d’un jardin entouré de galeries.
: à l’intérieur, les corbeauxCorbeau :
pierre placée en saillie sur un parement
de maçonnerie pour supporter quelque chose.
présents sur le mur sud de l’église et les fondations d’un mur-bahutMur-bahut:
mur bas destiné à porter les arcades d’un cloître.
témoignent de l’existence d’un cloître dont rien ne subsiste.
Toutefois, sa présence est attestée au XVe siècle, lorsque les habitants d’Arboussols viennent prêter serment au nouveau prieur de la communauté.

L’église romane est bâtie entre 1129 et 1160. Jusqu’au début du XIe siècle, les églises étaient le plus souvent charpentées.
Après l’an mil, on couvre systématiquement la nef des églises avec une voûte en pierre, qui devient une des caractéristiques de l’architecture romane.
Sainte-Marie de Marcevol est constituée de trois vaisseaux. Le vaisseau central, coiffé d’une voûte à plein cintre s’ouvre à l’est sur l’abside. Le vaisseau latéral sud, moins haut, forme une voûte en quart de cercle s’appuyant sur la nef. Celui du nord présente une architecture différente, sans doute reconstruit après le tremblement de terre de 1428.
Une vaste décoration murale composée de peintures couvrait toute l’architecture. L’absidiole sud en a conservé une trace, représentant le Christ Pantocrator (du grec pantos : « tout », et crator « créateur »).
La scène comprend le Christ entouré d’anges, assis en majesté,dans une mandorleMandorle:
forme en amande (quelquefois en losange)
dans laquelle prend traditionnellement place
la figure divine dans l’art chrétien.
. Il bénit de la main droite, dans sa main gauche, il tient les saintes Ecritures. De part et d’autre, figurent deux lettres de l’alphabet grec: l’alpha et l’oméga renvoyant à un texte de l’Apocalypse : «Je suis l’alpha et l’oméga, le commencement et la fin, celui qui est, qui était, et qui vient, le Tout — Puissant».

la restauration du prieuré

Cliquer pour en savoir plus

Le miracle de la farine

La légende veut que la mère du successeur immédiat de saint Pierre au siège de la papauté ait été enterrée à Marcevol.
Voici l’histoire :
La vieille femme, en allant à Saint-Jacques de Compostelle, monte à Marcevol. Elle s’arrête, fatiguée, dans la montée, alors que l’orage menace. Un homme de Marcevol remonte de Vinça avec une bourrique portant un sac de farine qu’il vient de moudre au moulin. Il pose le sac et fait monter la vieille dame. La nuit tombe, le tonnerre gronde, l’orage éclate. La vieille lui dit de ne pas s inquiéter pour son sac.
La farine était effectivement sèche quand le paysan courut la chercher le lendemain, mais, lorsqu’il revint, la vieille dame était morte. Après des funérailles solennelles, son corps fut déposé sous l’autel de Notre-Dame-de-las-Gradas.

Posté le février 18, 2008 dans Histoire du prieuré | Commentaires fermés

la restauration du prieuré

La magnifique restauration du prieuré de Marcevol ne doit pas nous faire oublier qu’il a failli disparaître. Longtemps oublié des hommes, après sa fondation au XIIème siècle par les chanoines du Saint-Sépulcre, il était tombé en ruines au fil du temps. Jusqu’à l’arrivée, dans les années 1970, d’hommes et de femmes venus de Paris, de Bordeaux, de Toulouse, de Clermont et d’ailleurs, qui se sont émus de l’abandon de ce patrimoine en péril. Ils n’avaient pas de moyens, leur seule force était leur nombre et l’aide de quelques professionnels et architectes bénévoles. Ensuite seulement sont venues les aides publiques et le soutien des Monuments Historiques. Pendant une trentaine d’années, les amoureux de Marcevol n’ont pas ménagé leur peine pour dégager les ronces, comprendre l’esprit du lieu et rebâtir les vieilles pierres.
L’association créée en 1971 est devenue en 2002 une Fondation reconnue d’utilité publique, pour mieux assurer son avenir et sa protection. Elle continue à mener des recherches sur l’étude du Bâti et sa préservation architecturale.
Et c’est grâce à cette Fondation, à ses efforts pour faire découvrir ce joyau du patrimoine au public, à la qualité des concerts et des expositions qu’elle organise, que continue à vivre ce haut lieu d’art et d’histoire …

Cliquez sur les photos pour agrandir

avanttoit09henri-berger-brouette.jpgescalierdallesanstoit

> Voir toutes les photos de la restauration

Posté le février 12, 2008 dans Polski | Commentaires fermés

Klasztor(przeorat*) w Marcevol znajduje sie na wysokosci 560 m nad poziomem morza na granitowym plaskowyzu w dolinie rzeki Tet. Ten wspanialy punkt widokowy pozwala ogladac od pólnocy – skale Roc del Maure (775 m); od zachodu – szczyt Pic de Bau (1025 m); od poludnia mityczna góre Katalonczyków: Canigou (2785 m). Nieopodal klasztoru znajduje sie mala osada Marcevol nad która góruje kosciolek z XI-tego wieku, Nostra Senyora de las Gradas.

Relikty przeszlosci, takie jak dolmen i pozostalosci domostw (oppidum) swiadcza o obecnosci czlowieka juz od neolitu (4 000 lat przed Chrystusem). Slady upraw tarasowych, szlaków pasterskich, wiecznie zielone deby, kolczaste zarosla makia i winnice charakteryzuja teren gminy Arboussols, do której od roku 1822 przylaczona jest osada Marcevol.

Klasztor(przeorat*) zbudowany zostal przez ksiezy kanoników* Bozogrobców w 12–tym wieku. W 1129 roku biskup Elne sporzadzil akt darowizny kosciólka Nostra Senyora de las Gradas i okolicznych przyleglosci na rzecz tego zakonu, który przestrzegal reguly* swietego Augustyna.

Zakon ten zostal zalozony w 1099 roku po zdobyciu Jerozolimy przez krzyzowców by stac na strazy grobu Chrystusa . Rozprzestrzenil sie on szybko w calej Europie gdzie otrzymal liczne darowizny. Marcevol byl jednym z tych osrodkow od 1129 do 1484 roku w ktorym to zostal rozwiazany przez papieza.

W 1484 roku budowla przechodzi pod opieke ksiezy zgromadzonych w wspolnocie parafii Vinça. W apsydzie* powstaje i zostaje zainstalowane retabulum* poswiecone Najswietszej Pannie.
Ksieza poswiecaja sie organizowaniu pielgrzymek i odpustów maryjnych. Stara tradycja opowiada o matce jednego z papiezy dzieki ktorej wydarzyl sie tu cud w czasie jej pielgrzymki do Compostelle. Szczatki jej maja podobno byc pochowane w kosciele parafialnym. Marcevol staje sie wówczas celem pielgrzymek przyciagajacym setki patników przybywajacych w nadziei na uzyskanie odpustu. Ta odpustowa pielgrzymka jest najbardziej znana pielgrzymka w regionie Conflent, a 3 maja w Marcevol zawsze odprawia sie msze swieta.

W okresie Rewolucji klasztor, jako majatek narodowy, zostaje sprzedany i przeksztalcony w gospodarstwo rolne. Budowle ucierpia wskutek braku konserwacji. W latach 70-tych aby uratowac klasztor przed ruina ekipy wolontariuszy organizuja sie w Stowarzyszenie Monastyru Marcevol majace na celu przeksztalcenia klasztoru w osrodek otwarty na glówne wspolczesnie kierunki duchowe, artystyczne i terapeutyczne. W 2001 roku stowarzyszenie staje sie Fundacja klasztoru Marcevol, uznana za fundacje uzytecznosci publicznej i kontynuuje swoja misje: konserwacje zabytku, umozliwienie zwiedzania, przyjmowanie grup, w tym dydaktycznych grup szkolnych i organizowanie imprez artystycznych.

Architektura

Fasada skierowana na strone zachodnia jest typowa dla epoki romanskiej XII-tego wieku: zbudowana z lamanego, doskonale ociosanego i dobranego kamienia granitowego sprawia wrazenie struktury jednolitej.

Portal zostal wykonany z rózowego marmuru z kamieniolomu Villefranche-de-Conflent. Dwa inne odcienie zostaly uzyte do budowy tympanonu* i nadproza*.
Sklada sie z archiwolty* o kilku lukach zwienczonych zabkowanym ornamentem. Ten wspiera sie z obu stron skrzydel na pilastrach. Luk portalu wspiera sie czesciowo na tympanonie* nad drzwiami. Obydwa skrzydla drzwi sa bogato ozdobione okuciami typowymi dla katalonskiego rzemiosla. Zelazne plytki wkute w drewno odgrywaja role obronna i dekoracyjna.
Okno, równiez wykonane z rózowego marmuru, powtarza krzywizny portalu*. Z lewej strony portalu widoczne sa dwie tablice z rózowego marmuru. Sa to epitafia dwóch przeorów zakonu zmarlych w 12-tym wieku.

Sciana dzwonnicy jest przesunieta w prawa strone, co swiadczy niewatpliwie o rekonstrukcji dokonanej po trzesieniu ziemi w 1428 roku.
Obecne drzwi wejsciowe wbudowane sa w fasade o róznorodnych watkach w ukladzie kamieni: na rybi ogon, prosty, anarchiczny. Otwory strzelnicze i machikul swiadcza o przeznaczeniu obronnym tego szanca wzniesionego prawdopodobnie w 14-tym wieku na zadanie króla Aragonii.

Wirydarz : Pozostalosci murów i wsporników na poludniowej scianie kosciola, jedyne jakie sie zachowaly, swiadcza o jego obecnosci w XV-tym wieku.
Wtedy to mieszkancy Arboussols przybywaja tutaj by zlozyc przysiege nowemu przeorowi zakonu.

Kosciól : zbudowany pomiedzy rokiem 1129 i 1160, jest typu romanskiego. Do poczatku XI-tego wieku koscioly mialy drewniane wiezby dachowe. Po roku tysiecznym, w celu ochrony przed pozarami do budowy sklepien naw kosciolów zaczeto systematycznie stosowac kamien. Sklepienie pelnolukowe staje sie sklepieniem typowym dla okresu romanskiego.
Kosciól Swietej Marii z Marcevol sklada sie z trzech naw. Nawa glówna, zwienczona sklepieniem pelnolukowym otwiera sie od zachodu portalem z rózowego marmuru, a zamyka sie od wschodu apsyda. Boczna nawa poludniowa, nizsza, tworzy pólsklepienie opierajace sie o nawe glówna.
Boczna nawa pólnocna reprezentuje inny rodzaj architektury. Niewatpliwie zostala zrekonstruowana w wyniku trzesienia ziemi w 1428 roku.
Sciany byly pokryte freskami. W malej apsydzie* zachowal sie jeden, przedstawiajacy Chrystusa Wszechstwórce (Pantocrator, z greki pantos: „wszystko” i crator: „twórca”).
Scena przedstawia Chrystusa otoczonego aniolami, zasiadajacego w pelnym majestacie na tronie, w mandorli (romb). Prawa reka blogoslawi, w lewej dzierzy Pismo Swiete. Po obu stronach przedstawione sa dwie litery greckiego alfabetu: alfa i omega, odwolujace sie do tekstu Apokalipsy: „Jestem alfa i omega, poczatkiem i koncem, tym który jest, byl i przychodzi, Wszechmogacym”.

Cud workow z maka

Legenda opowiada ze matka nastepcy swietego Piotra na tronie papieskim zostala pochowana w Marcevol. Oto ta opowiesc:
Pielgrzymujac do Saint-Jacques-de-Compostelle, staruszka zbacza w strone Marcevol. Wyczepana droga, ustaje na gorskiej sciezce, a tu nadciaga burza. Wiesniak z Marcevol podaza z Vinça z osiolkiem niosacym worki maki, swiezo zmilonej w pobliskim mlynie. Lituje sie nad staruszka i zabiera ja do osady pozostawjac cenna make. Nadchodzi noc, bija pioruny. Staruszka mowi mu ,by sie nie obawial o swoja make. Rzeczywiscie nastepnego dnia ,gdy wiesniak biegnie po nia , maka jest sucha, nietknieta przez ulewny deszcz. Niestety gdy powraca staruszka juz nie zyje. Urzadzono jej uroczysty pogrzeb a cialo zlozono pod oltarzem kosciolka Notre-dame-de-las-Grades.

Posté le février 12, 2008 dans Nederlander | Commentaires fermés

De priorij van Marcevol bevindt zich op een hoogvlakte (560m) boven de vallei van de rivier de Tet. Het landschap is prachtig: in het noorden de Roc del Maure (775m), in het westen de Pic de Bau (1025m) en in het zuiden de mythische bergtop van de Catalanen: de Pic du Canigou (2785m). Vlakbij de priorij ligt de kapel van Nostra Senyora de las Grades uit de 11de eeuw.

Overblijfselen zoals een dolmen (hunnebed) en een burcht getuigen ervan dat er vanaf het Neolithicum (4000 jaar v.J.C.) mensen hebben gewoond. Sporen van terrascultuur, landelijke paden, steeneiken, garrigue en wijngaarden tekenen het landschap rondom de gemeente Arboussols, waarvan het gehucht Marcevol sinds 1822 deel uit maakt.
De priorij is in de 12de eeuw door de kanunnikken van St.Sépulcre gebouwd. In 1129 schonk de bisschop van Elne hen het kerkje van Nostra Senyora de las Grades, evenals de bijgebouwen er omheen. Het waren reguliere kanunnikken die volgens de regels van St.Augustinus leefden.

De orde van St.Sépulcre is in 1099 gesticht na de verovering van Jerusalem door de kruisvaarders, om over het graf van Christus te waken. Zij heeft zich snel verspreid over heel Europa, waar zij goederen en schenkingen ontving. Marcevol was één van haar vestigingen van 1129 tot 1484, toen de orde door de paus werd ontbonden.

In 1484 viel het gebouw onder de bescherming van priesters, verenigd in een broederschap, die de parochie van Vinca bedienden. In die tijd werd in de absis een aan de Maagd Maria gewijde retabel geplaatst. Deze broederschap ging zich wijden aan de verering van de Maagd Maria. Een oude legende vertelt over een wonder dat de moeder van een paus betreft. Zij zou, op weg naar Compostelle, zijn begraven in de parochiekerk. Marcevol werd toen een plaats die honderden bedevaartgangers aantrok in de hoop op gunsten of vergiffenis. Dit pardon is de bekendste van de Conflent en nu nog wordt er elk jaar op 3 mei een mis in Marcevol opgedragen.

Tijdens de Revolutie werd de priorij verkocht als nationaal bezit en ontwikkelde zij zich tot het middelpunt van een groot lanbouwbedrijf. De gebouwen raakten in verval en pas in de jaren ‘70 van de vorige eeuw werd een belangenloze Vereniging van het Monastir van Marcevol opgericht om de priorij te redden. Zij maakten van de priorij een oord dat openstond voor grote spirituele, artistieke en therapeutische stromingen van de huidige samenleving. In 2001 werd deze vereniging de Fondation du Prieuré de Marcevol, een instelling van algemeen erkend belang en sindsdien vervolgt zij haar taak om groepen te huisvesten en om bezoekers, schoolreisjes en culturele manifestaties te ontvangen.

Architectuur

De voorgevel ligt op het westen en is een typisch voorbeeld van de romaanse bouwkunst uit de 12de eeuw: hij is samengesteld uit perfect bewerkte granietstenen en door zijn gladde oppervlakte komen de verschillende gebruikte materialen goed uit.

Het portaal is van roze marmer uit de steengroeve van Villefranche-de-Conflent. Twee andere kleuren marmer zijn gebruikt voor de koppelbalk en de timpaan .
Hij bestaat uit een archivolt verdeeld over meerdere booglijsten , onderstreept door een rand tandraderwerk . In het midden opent zich de deur, waarvan de koppelbalk en de timpaan zijn gebarsten. De twee vleugels zijn rijkelijk versierd met typisch catalaanse ijzeren scharnieren, en hun symmetrisch geplaatste spiralen versterken en versieren de deur.

Het raam van roze marmer herhaalt in het klein de opbouw van het portaal. De voorgevel is prachtig door de perfecte inlassing van deze twee marmeren werkstukken in de stenen muur. Twee roze marmeren platen met inscripties in de muur zijn de graven van twee in de 12de eeuw overleden priors.

De klokketoren-muur is naar rechts geplaatst, wat waarschijnlijk wijst op herbouw na de aardbeving van 1428.
Rechts van de kerk is de huidige ingang van de priorij. De muur is van verschillende soorten steenverbanden opgebouwd: in regelmatig en soms anarchistisch visgraatdessin . Schietgaten en een loggia duiden op de verdedigende functie van deze wal, die waarschijnlijk in de 14de eeuw in opdracht van de koning van Aragon is gebouwd.

De clausuur : op de binnenplaats getuigen kraagstenen in de muur van de kerk en een lage muur van het bestaan van een kloostergalerij waarvan niets meer over is.
Haar bestaan is echter in de 15de eeuw bewezen toen de inwoners van Arboussol de eed kwamen afleggen aan de nieuwe prior van de gemeente.

De romaanse kerk is tussen 1129 en 1160 gebouwd. Tot aan het begin van de 11de eeuw was het merendeel van de kerken van hout. Daarna werd het kerkschip systematisch bedekt met een stenen gewelf, die één van de kenmerken van de romaanse architectuur werd.
Sainte Marie van Marcevol bestaat uit drie schepen. Het middenschip, bedekt met een rondboog als gewelf, geeft in het oosten toegang tot de absis. Het zuidelijke zijschip is minder hoog en heeft een gewelf van een kwart cirkel die steunt op het kerkschip; het noordelijke zijschip toont een andere bouwstijl en is zonder twijfel na de aardbeving van 1428 herbouwd.
Een grote muurschildering bedekte het hele bouwwerk. Sporen daarvan zijn nog op de zuidelijke absiskapel te zien: de Christus Pantocrator (uit het grieks pantos: “alles” en crator: “schepper”). De afbeelding laat Christus omringd door engelen zien, koninklijk gezeten in een mandorla .Hij zegent met zijn rechterhand en in zijn linker hand houdt hij het Heilige Schrift vast. Aan weerskanten staan twee griekse letters: alfa en omega, die naar een tekst van de Apocalyps verwijzen: “Ik ben alfa en omega, het begin en het einde, degene die is, die was en die komen zal, de Almachtige”.

Het wonder van het meel

Volgens een legende zou de moeder van de directe opvolger van de heilige Petrus in Marcevol begraven zijn.. Hier volgt het verhaal:

Op weg naar Saint-Jacques-de-Compostelle liep de oude vrouw omhoog naar Marcevol, alwaar zij vermoeid stopte toen er een storm dreigde.Een man uit Marcevol kwam vanuit Vinça met een ezel met een zak meel op zijn rug. Hij legde de zak neer en liet de oude dame opstijgen. De nacht viel en een onweer barstte los. Het oude vrouwtje zei hem zich geen zorgen te maken over zijn zak meel. Toen de boer de volgende dag de zak kwam halen was het meel daadwerkelijk nog droog. Teruggekomen in het dorp bleek de oude dame overleden. En na een plechtige begrafenis werd haar lichaam onder het altaar van Notre-Dame-de-las-Gradas begraven.

Posté le février 12, 2008 dans Italiano | Commentaires fermés

Il priorato di Marcèvol si trova a 560 metri di altezza su una pianura che domina la valle della Tet. Il paesaggio è meraviglioso: a nord il Roc del Maure (775 m), ad ovest il Pic de Bau (1025 m), a sud la mitica vetta dei Catalani: il picco del Canigou (2785 m). A pochi passi dal priorato, la cappella di Nostra Senyora de las Grades, del XI secolo, domina la piccola frazione.

Alcune vestigia come un dolmen e un oppido testimoniano la presenza dell’uomo dal neolitico (4000 anni a.C.). Tracce di coltivazioni a terrazze, di percorsi di pastori, il leccio, la gariga, la vigna delimitano il territorio del comune di Arboussols del quale, dal 1822, fa parte la frazione di Marcèvol.

Il priorato è stato edificato nel XII secolo dai canonici del Santo Sepolcro. Nel 1129, il vescovo di Elne ha donato loro la chiesetta di Nostra Senyora de las Gradas ed i terreni annessi. Sono canonici regolari che seguono la regola di Sant’Agostino.

L’ordine del Santo Sepolcro è stato fondato nel 1099, dopo la conquista di Gerusalemme in seguito alle crociate per avere il controllo della tomba di Cristo; si estese rapidamente in Europa dove ricevette beni e donazioni. Dal 1129 al 1484, anno in cui l’ordine fu sciolto dal papa, Marcèvol è stata una sua sede. Nel 1484, l’edificio passa sotto l’egida dei sacerdoti, raggruppati in comunità, della parrocchia di Vinça. A quell’epoca, viene installato nell’abside un retablo consacrato alla Vergine. Questa comunità si unisce all’organizzazione delle indulgenze chieste alla Vergine. Una vecchia tradizione associa ad un miracolo la madre di un papa, in cammino verso Compostela, che sarebbe sepolta nella chiesta parrocchiale. Marcèvol diventa quindi un luogo che attira centinaia di pellegrini che sperano di ottenere grazie o indulgenze. Questa indulgenza è la più celebre del Conflent ed ogni anno, il 3 maggio, si celebra una messa a Marcèvol.

Durante la Rivoluzione, il priorato viene venduto come Bene Nazionale. Diventa il centro di una grande azienda agricola. Gli edifici non vengono più sottoposti a manutenzione. Negli anni ‘70, per salvare il priorato dalla rovina, cantieri volontari si organizzano nell’Associazione del Monastero di Marcevol e fanno del priorato un luogo di accoglienza aperto alle grandi correnti spirituali, artistiche e terapeutiche della società. Nel 2001, l’associazione diventa Fondazione del priorato Marcevol a cui viene riconosciuto il ruolo di pubblica utilità e continua la sua vocazione di accoglienza, alloggio di gruppi, soggiorni di scolaresche e manifestazioni culturali.

Architecttura

La facciata è rivolta ad ovest. E’ tipica dell’arte romanica del XII secolo: realizzata con pietre granitiche perfettamente tagliate ed assemblate, valorizza i diversi materiali di cui è costituita.

Il portone è in marmo rosa della cava di Villefranche-de-Conflent. Per l’architrave ed il timpano , è stato usato del marmo di altri due colori. E’ formato da un archivolto , diviso in diverse modanature , sottolineato da una fascia di denti d’ingranaggio . Al centro, si apre la porta con l’architrave ed il timpano tagliati. I due battenti sono ampiamente decorati con bandelle tipiche dell’arte del ferro catalana. Con le loro spirali disposte simmetricamente, riportate ed inchiodate nel legno, rinforzano e decorano la porta.

La finestra, in marmo rosa, riprende in piccolo la composizione del portone. La bellezza della facciata sta nella perfetta inclusione delle due opere in marmo nel muro di pietre.
Sul muro, due lastre in marmo rosa, con le iscrizioni, rappresentano le tombe di due priori morti nel XII secolo.

Il campanile è spostato verso destra, il che indica probabilmente una ricostruzione a seguito del terremoto del 1428. A destra della chiesa, l’attuale porta d’entrata del priorato è incassata in un muro di diversi tipi di apparecchiatura: a lisca di pesce , regolare, a volte anarchico. Alcune feritoie ed una bertesca testimoniano la vocazione difensiva di questo bastione verosimilmente edificato nel XIV secolo, su richiesta del re di Aragona.

Il chiostro : all’interno della corte, i beccatelli presenti sulla parete sud della chiesa e le fondamenta di un muro con tettuccio convesso indicano l’esistenza di una galleria del chiostro di cui non rimane nulla. Tuttavia, la sua presenza è testimoniata nel XV secolo, quando gli abitanti di Arboussols vengono a prestare giuramento al nuovo priore della comunità.

La chiesa romana è eretta tra il 1129 ed il 1160. Fino all’inizio del XI secolo, le chiese erano per lo più squadrate. Dopo l’anno mille, la navata delle chiese viene sistematicamente coperta con una volta in pietra che diventa una delle caratteristiche dell’architettura romanica.
Santa Maria di Marcèvol è formata da tre navate. La navata centrale, coperta da una volta a tutto sesto, si apre ad est sull’abside. La navata laterale sud, meno alta, forma una volta a quarto di cerchio che poggia sulla navata; la navata nord, di diversa architettura, è stata probabilmente ricostruita dopo il terremoto del 1428.
Un’ampia decorazione murale composta di pitture rivestiva tutta l’architettura. L’absidiola sud ne ha conservato traccia e rappresenta il Cristo Pantocratore (dal greco pantos: “tutto”, e crator: “creatore”).
La scena comprende il Cristo circondato dagli angeli, assiso in maestà, in una mandorla . Benedice con la mano destra mentre nella mano sinistra tiene le Sante Scritture. Da una parte e dall’altra, sono raffigurate due lettere dell’alfabeto greco, l’alfa e l’omega, che rimandano ad un testo dell’Apocalisse: “Io sono l’alfa e l’omega, l’inizio e la fine, colui che è, che era e che sarà, l’Onnipotente”.

Il miracolo della farina

La leggenda vuole che la madre dell’immediato successore di San Pietro sia stata seppellita a Marcèvol. Ecco la storia: La vecchia donna, andando a San Giacomo di Compostela, sale a Marcèvol. Durante la salita si ferma, stanca, mentre minaccia un temporale. Un uomo di Marcèvol risale da Vinça con un’asina che porta un sacco di farina che egli ha appena macinato al mulino. Posa il sacco e fa salire la vecchia donna. Arriva la sera, i tuoni brontolano, scoppia il temporale. La vecchia gli dice di non preoccuparsi per il sacco. Effettivamente la farina era secca quando il contadino corse a cercarla l’indomani, ma, quando ritornò, la vecchia signora era morta. Dopo i funerali solenni, il suo corpo fu deposto sotto l’altare di Notre-Dame-de-las-Grada

Posté le février 12, 2008 dans Español | Commentaires fermés

El priorato de Marcevol se encuentra a 560 metros de altitud sobre una pequeña meseta que domina el valle del río Tet. El paisaje es espléndido: al norte, la Roca del Moro (775 m), al oeste el Pico de Bau (1025 m), al sur, la cima de la montaña mítica de los catalanes: El Canigó (2785 m). A pocos pasos del priorato, la capilla de Nuestra Señora de las Gradas, del siglo XI, preside la aldea.

Los vestigios de un dolmen y un oppidum atestiguan la presencia humana desde el neolítico (4 000 a.C.). Rastros de cultivos en terraza, de caminos pastorales, encinares, garrigales y viñas enmarcan el territorio del municipio de Arbossols al que la aldea de Marcevol se incorporó en 1822.

El priorato fue construido en el s. XII por los canónigos del Santo Sepulcro. En 1129, el obispo de Elna les hizo donación de la iglesia de Nuestra Señora de las Gradas y de sus dependencias. Se trata de canónigos regulares que siguen la regla de san Agustín.

La orden del Santo Sepulcro se fundó en 1099, tras la conquista de Jerusalén por los cruzados para velar la tumba de Cristo; se extendió rápidamente en Europa, donde recibió bienes y donaciones. Marcevol fue uno de sus establecimientos de 1129 a 1484, año en que la orden fue disuelta por el papa.

En 1484, el edificio pasa a pertenecer a los sacerdotes , agrupados en comunidad, que sirven la parroquia de Vinça. En esta época, se instala en el ábside un retablo consagrado a la Virgen. Y la comunidad se dedicará a la organización de los perdones de la Virgen. Una antigua tradición asocia a un milagro la madre de un papa, camino de Compostela, que estaría enterrada en la iglesia parroquial. Con ello Marcevol se convirtió en un lugar al que llegaban cientos de peregrinos con la esperanza de obtener gracias o indulgencias. Este perdón es el más célebre del Conflent y cada 3 de mayo se sigue celebrando una misa en Marcevol.

Con la Revolución francesa, el priorato fue vendido como Bien Nacional. Se convierte en el centro de una gran explotación agrícola. Los edificios sufrirán por falta de conservación. Durante los años 70, para salvar el priorato de la ruina, restauradores voluntarios se organizan como Asociación del Monasterio de Marcevol y hacen del priorato un lugar de acogida abierto a las grandes tendencias espirituales, artísticas y terapéuticas de la sociedad. En 2001, la asociación se convierte en “Fundación del priorato de Marcevol”, reconocida de utilidad pública, y prosigue su vocación de acoger al público, alojamiento para grupos, viajes escolares y manifestaciones culturales.

Arquitectura

La fachada, dirigida hacia el oeste, es típica del arte románico del s. XII: constituida por piedras graníticas perfectamente talladas y ensambladas, su carácter austero hace resaltar los distintos materiales que la componen.

El pórtico es de mármol rosa procedente de la cantera de Villefranche-de-Conflent. Para el dintel y el tímpano se utilizaron otros dos tonos de mármol.
Se compone de una arquivolta , dividida en varios arcos, uno de ellos en dientes de sierra . En el centro, se abre la puerta cuyos tímpano y dintel están hendidos. Los dos batientes están ampliamente decorados con herrajes típicos de la forja catalana. Con sus espirales dispuestas de manera simétrica, añadidas y clavadas en la madera, refuerzan y decoran la puerta.

La ventana, de mármol rosa, reproduce en pequeño la composición del pórtico. La belleza de la fachada proviene de la inclusión perfecta de ambas obras de mármol que destacan en la pared de piedra. En la pared, dos placas de mármol rosa, con inscripciones, representan las tumbas de dos priores muertos en el s. XII.

El campanario de espadaña está situado hacia la derecha, testimonio, sin duda, de una reconstrucción tras el terremoto de 1428.
A la derecha de la iglesia, la actual puerta de entrada del priorato está incrustada en una pared de diversos tipos de factura: en opus spicatum , regular, a veces anárquica. Unas aspilleras y un muro almenado recuerdan la vocación defensiva de esta muralla edificada, según parece, en el s. XIV, a petición del rey de Argón.

El claustro : en el patio interior, los modillones que se hallan en la pared sur de la iglesia y los cimientos de un muro destinado a sostener los arcos son testimonio de la existencia de una galería de claustro de la no queda nada más.
Sin embargo, sabemos que existía cuando los habitantes de Arbossols, en el s. XV, venían a prestar juramento al nuevo prior de la comunidad.

La iglesia románica fue construida entre 1129 y 1160. Hasta principios del s. XI, los techos de la mayoría de las iglesias eran de vigas aparentes. Después del año 1000, se cubre sistemáticamente la nave de las iglesias con una bóveda de piedra, que será una de las características de la arquitectura románica.
Santa María de Marcevol está constituida por tres naves. La nave central, cubierta por una bóveda de cañón, se abre al este por el ábside. La nave lateral sur, menos alta, forma una bóveda de cuarto de círculo que se apoya en la nave; la del norte, que presenta una arquitectura diferente, fue sin duda reconstruida tras el terremoto de 1428.
Una vasta decoración mural compuesta de pinturas cubría toda la arquitectura. En la absidiolo sur se conservan los restos de un Cristo Pantocrátor (del griego pantos: “todo”, y crator “creador”).
La escena representa a Cristo rodeado de ángeles, sentado en majestad, en una mandorla , la mano derecha levantada para bendecir y en la izquierda las Sagradas Escrituras. A cada lado, dos letras griegas, alfa y omega, nos recuerdan un texto del Apocalipsis: “Yo soy el alfa y la omega, el principio y el fin, el que es, y que era y que ha de venir, el Todopoderoso”.

El milagro de la harina

Dice una leyenda que la madre del sucesor inmediato de san Pedro en la sede papal fue enterrada en Marcevol. Esta es la historia:

La mujer, ya vieja, de camino a Santiago de Compostela, llega a Marcevol. Cansada, se para en la cuesta. El cielo amenaza tormenta. Un hombre de Marcevol vuelve del molino de Vinça con un borrico cargado con un saco de harina acabada de moler. Deja el saco en el suelo y ayuda a la mujer a montar en el borrico. Cae la noche, retumba el trueno, estalla la tormenta. La mujer le dice que no se inquiete por el saco. Efectivamente, cuando el buen hombre fue corriendo a buscarlo al día siguiente, la harina estaba seca. Pero cuando volvió, la mujer había muerto. Tras un solemne funeral, su cuerpo fue depositado bajo el altar de Nuestra Señora de las Gradas.

Page suivante »